«همایون شهنواز، کارگردان فهیم و شایسته ایرانی در آتش سوخت؛ هم آتشِ فروزانی که به دلش بود و هم آتشی که به جانش افتاده بود. انسانهایی هستند که به زندگی معنا میبخشند. عدهای هم فقط زندگی میکنند. شهنواز، خود شعله سیّالی بود که قرار نمیشناخت. انسانی بزرگ که چراغش در این خانه میسوخت و دل در گرو این مرز و بوم داشت.»