دهمین کارگاه تخصصی شعر انجمن فایز دشتی با بررسی «آیرونی در ادبیات معاصر» و با حضور شاعران جوان دیار فرهنگ و ادب دشتی در فرهنگسرای شهید شهریاری شهر خورموج برگزار گردید.
در حاشیه برگزاری این کارگاه غلامرضا ابراهیمی نخست به تعریفی از «آیرونی» پرداخته و گفت: آیرونی، بیانی ادبی است كه نويسنده به متن معنايی چندگانه و خلاف واقع مي بخشد. به عبـارت ديگر آيروني، شگردی است كه در آن گوینده به کلام، معنایی متضاد یا وارونه بخشیده و با دریافتی طنزآمیز همراه است.
شاعر و منتقد بوشهری به پیشینه ی این بحث اشاره و تصریح کرد: آیرونی واژه ای یونانی به معنای ریا، تقیه و خلاف واقع نشان دادن است. ریشه ی اصلی کلمه «آیرون» است که نام شخصیتی کمدی از اساطیر یونان می باشد.
وی در ادامه به انواع آیرونی در ادبیات پرداخته و بیان داشت: آیرونی به تقسیمبندیهایی از جمله گفتاری، نمایشی و وضعیت تقسیم می شود. آیرونی های سه گانه، ،غلب برای تأکید بر درستی ادعا، تکیه بر یک معنی و با نوعی زبان مطایبه آمیز همراه است.
ابراهیمی همچنین به خاستگاه آیرونی در یونان اشاره، و افزود: اصطلاح آيروني در قرن شانزدهم وارد ادبیات داستانی شده و نخستین کسی که در رساله ی خود از این اصطلاح سود جست افلاطون بود.
مدرس کارگاه شعر، پایان بخش سخنانش را به بررسی آیرونی در شعر «نشانی» سروده ی سهراب سپهری اختصاص داده و این شعر را در زمره ی معروف ترین و شاخص ترین آثار این شاعر نامدار معاصر معرفی کرد.
در بخش دوم این کارگاه شعر که روز چهارشنبه ی هر هفته برگزار می گردد، به نقد و بررسی شعری سپید٬ سروده ی ثریا مردانلو اختصاص یافت. دغدغهی فرم، اندیشه، ایجاز و خلق موقعیتهای تصویری از جمله ویژگیهایی بود که در این شعر به آن اشاره شد.
در بخش پایانی حسین بازپیچ، فاطمه نوایی لقب، محمد ابراهیمی، صدیقه مظفری، مطهره حاجی زاده و قاسم کمالی از شاعران خوش آتیه ی شهرستان دشتی به قرائت آخرین سروده های خود پرداختند.